Introduction 49-3

“Silence is the most spoken dialect in Sardinia” says the Italian novelist Michela Murgia in the episode about the Brontë sisters of the podcast Morgana (available only in Italian, sadly), which narrates the biographies of many extraordinary women (from the past and the present). 

Michela Murgia’s words hit me while I’m having my daily run or, in this case, walk. In the episode, Murgia is talking to another Italian author, Chiara Valerio. The two are discussing the lack of Gothic fiction novels in the Italian literary tradition. They wonder whether this has anything to do with the sunny Italian climate. In fact, Gothic fiction novels have been extremely popular in those countries where the short dark days and the foggy weather offered the optimal setting for creepy stories of ghosts, murders and the like.

Read more…

Het conflictueuze karakter van de liefde

Wie het woord objectificatie hoort, denkt misschien al snel aan discriminatie, xenofobie of seksisme. Zoals de Amerikaanse relatietherapeut Esther Perel ons echter laat zien, zijn we ook in de liefde soms geneigd ‘de ander’ te reduceren tot een bepaald beeld dat we van haar hebben. Vanuit onze behoefte aan veiligheid en geborgenheid, zo schrijft ze, zijn we soms bang voor de vrijheid en eigenheid van onze geliefde. Als zij een vrij subject is, kan zij altijd besluiten ons te verlaten. Om dit te voorkomen proberen we haar gevangen te houden in het beeld dat we van haar hebben. Zo komt niet alleen de liefdesrelatie, maar ook onze eigen vrijheid onder druk te staan. In een relatie staan dus twee belangrijke menselijke behoeftes met elkaar op gespannen voet: enerzijds de behoefte aan veiligheid, nabijheid en geborgenheid en anderzijds de behoefte aan vrijheid, eigenheid en autonomie. 

Lees verder…

Off the record: Heleen Murre-van den Berg

Splijtstof erkent dat de inhoud van dit interview een gevoelig onderwerp aansnijdt en dat sommige mensen deze gebeurtenissen (of soortgelijke gebeurtenissen) hebben meegemaakt. Het is niet onze bedoeling iemand hiermee te kwetsen of van streek te maken. We publiceren dit interview omdat we het belangrijk vinden te erkennen wat er is gebeurd en passief zwijgen te voorkomen.

Een paar dagen geleden werd bekend dat prof. dr. Heleen Murre-van den Berg de nieuwe decaan van de faculteit FTR wordt. Per 1 juli volgt zij prof. dr. Christoph Lüthy op. Professor Murre-van den Berg, hoogleraar Mondiaal christendom, was de afgelopen twee jaren vice-decaan en als zodanig ook belast met het dossier ‘sociale veiligheid’. Ze gaf leiding aan een faculteitsbreed cultuurtraject en ging daarover in februari van dit jaar met onze redacteuren Vera Naamani en Jochem Snijders in gesprek. Inmiddels is het cultuurtraject bijna afgerond, waarbij de laatste bijeenkomsten na de zomer zullen plaatsvinden als we hopelijk op de campus weer fysiek bij elkaar mogen komen. Waar relevant is in het navolgende interview met de huidige stand van zaken rekening gehouden.

Lees verder…

Filosoof op de Arbeidsmarkt – Lev Avitan

Lev Avitan is spoken word-artiest en oud student filosofie aan de FFTR. Tijdens zijn studie is Lev begonnen met spoken word en inmiddels is hij een bekende stem bij poëzieplatform ‘Mensen zeggen dingen’. Daarnaast is hij medeoprichter van de podcast ‘Echtemannentakkies’ (te vinden op Spotify) en betrad hij recentelijk het podium van Paradiso bij ‘Poetry on Sunday’ met het gedicht ‘Onzekerheden’. In zowel zijn optredens als zijn filosofie besteedt Lev aandacht aan hoe structureel geweld op individueel niveau ervaren wordt. Daarbij maakt hij gebruik van emotieve termen, zoals wonden en helen, om uit te drukken wat geweld voor hem betekent. Op deze manier probeert Lev zich niet alleen kritisch te verhouden tot de maatschappij en haar gewelddadige infrastructuur, maar ook tot wat het betekent om filosofie te beoefenen. 

Lees meer…

Fighting street harassment with chalk

A notification shows a new message at the top of the screen: “Hey whore!” it says. It is another direct message on Instagram with a story of street harassment in Nijmegen… 

This is just one example of the many messages we have been receiving since our Instagram account Catcalls of Nimma was founded last year. The idea behind this account is to create a platform where people share their experiences of street harassment. They tell us what has been said and where it has been said. We then go to the place and chalk down a quote from the story. The picture of the chalked quote, together with the rest of the story, is then shared on our account – without mentioning the name of the sender(s). 

Read more…

Philosopher Abroad – Anarchy in the UK

Life as a political philosopher in the United Kingdom sure is interesting these days. Less than half a year after I moved to Scotland, the UK formally left the European Union. As it did so, it dragged an unwilling Scotland along with it – about two-thirds of Scotland had voted to remain in the EU, the highest proportion of all the UK’s constituent countries. The COVID-19 pandemic, which struck shortly afterwards, widened the gap between Scotland and the rest of the UK yet again. While the UK government led by Boris Johnson stumbled from one poor decision to another scandal, Nicola Sturgeon’s messaging from the Scottish parliament at Holyrood was clear, to the point and confident. Interestingly, Westminster and Holyrood did not differ that much at all in their policies to curb the spread of COVID-19, but the optics were vastly different for the two leaders. In the meantime, calls for a renewed referendum on Scottish independence are growing louder, fuelled by the UK changing the terms of the agreement only two years after Scotland had voted “no” in the 2014 referendum. Many Scots who were on the fence in 2014 were swayed to vote against independence by the prospect of automatically leaving the EU when leaving the UK. In the upcoming Scottish elections in May 2021 pro-independence parties are set to narrowly achieve an absolute majority in parliament even though the electoral system is set up to prevent any one party from achieving a majority. Interesting times indeed.

Read more…

Redactioneel (49-2)

Beste lezer,

De afgelopen maanden – of eigenlijk: het afgelopen jaar – beleefde ik als één lange aaneenschakeling van ongelofelijke taferelen. Allerlei schokkende spektakels passeerden de revue, waaronder de brand in vluchtelingenkamp Moria, het coronavirus, de explosie in Beiroet, het coronavirus, de Trump-Biden showdown (inclusief bestorming van het Capitool), en het coronavirus. Als een ware zondevloed stroomden ze over de wereld. Het contrast kon niet groter zijn: ondertussen zat ik – net zoals vele andere studenten – thuis, in een kamer die ook direct mijn gehele leefruimte was. Ik voelde me losgekoppeld van “de wereld” en tegelijkertijd kon ik wanneer ik daar behoefte aan had geen rust vinden van “al die ruis”. Als gevolg werd ik moe en onrustig tegelijk.

Lees meer…

De uitdragerij

Ik word door vele vreemde handen uitgeplozen.
Van alle kanten komen ze. Mijn berg aan schatten
staat hen voor ogen met hun grote, lege kratten.
Dat wat ze nemen wordt naar willekeur gekozen.

Men schreeuwt en graait en paradeert met mijn trofeeën:
Kostuums, blazoenen, archaïsmen, kandelaren.
“Je kunt hier best wel zonder, joh!” – het werk van jaren.
Ik word verlost onder de felste barensweeën.

In weerwil van mijn uitgespreide armen wordt
Mijn stapel alsmaar kleiner. Men grijpt en graait en port
En gooit baldadig met gewezen grote luister.

Niet eens de grond onder mijn voeten staat nog vast.
Ik zie een diepte gapen waar de stapel was
en tuimel achterover in het stille duister.

The Big Zucchini Problem

It is my birthday today. A friend gave me a zucchini as a gift. A zucchini of such a size that anyone who saw it would almost surely say that it was a very large zucchini, and that they had not known that zucchinis could be quite so very large. Unsure of what to do with such a large vegetable, I set it upon a shelf. There, I could remark on its largeness whenever my gaze drifted from the small tasks of the day. I could wonder what should be done with it. I could, of course, eat the zucchini. It was certainly not too large to eat if only I were to divide it up between a number of meals. But it still seemed too large to be eaten. That is, in the sense that there ought to be something suitably different that one does with a very large zucchini, something different to what one does with a zucchini, or indeed any vegetable, of a regular size.  Namely, to eat it. Growing exasperated by the lack of any ready solution, I decided to renew my efforts in the morning.

(more…)